,,Take good care of him“ voru síðustu orð móður minnar til Allan þjálfara míns þegar hún kvaddi mig með tár á kinn í Leifstöð einn ágústdag fyrir fimm árum. Þetta var upphaf af dvöl minni næstu fimm ár í Danmörku. Ótrúlegt er til þess að hugsa að það séu liðin heil fimm ár síðan ég fór í útrás til Danmerkur í nám og þjálfun. Þessi fimm ár hafa verið lýgilega fljót að líða og er eins og ég hafi kvatt mömmu og tekið af stað með Allani í síðasta mánuði. Núna er maður orðinn verkfræðingur, fullorðinn maður og reynslunni ríkari. Það hefur þó ótrúlega margt gerst og hef ég upplifað ófátt á þessum fimm árum. 

Sumir segja að ég hafi verið í skóla með áherslu á lífið. Kannski ein helsta ástæða þess er það mikla umstang sem hefur fylgt karatenu, þær fjölmörgu keppnisferðir og viðburðir sem því hefur fylgt. Ég get heldur ekki sagt að það hafi ávallt verið mikið álag í skólanum, meira tímabilsbundið í kringum verkefnaskil og próf sitthvorum megin við besta tíma ársins, jólin. Því verður skrítið næstu jól að geta notið þeirra og allt sem þeim fylgir.

Ég var engu að síður í námi hér í Álaborgarháskóla og er það skóli sem er framarlega og virtur í verkfræði. Það sem er einna sniðugast við hann er að hann byggir allt sitt nám á hópavinnu og það er engin spurning um að það er búið að einfalda mér til muna að komast í gegnum námið á nýju tungumáli og í nýju landi. Hinsvegar byggir hann einnig á hópaverkefnum. Á hverri önn var eitt stórt hópverkefni sem gjarnan var í samstarfi við fyrirtæki útí bæ. Það góða við þau var að maður lærði að vinna saman í hóp og leysa ágreininga og vandamál bæði hvað varðar verkefnið og hópasamstarfið. Þó gat það tekið ansi mikið á og óskaði maður sér það oft að maður væri einn að vinna að verkefninu. Þetta styrkir mann þó mikið fyrir það sem koma skal í atvinnulífinu og er Álaborgarháskóli einmitt mikilsmetinn fyrir það. Kennararnir voru misjafnir í gegnum árin frá því að vera frábærir í að vera ömurlegir. En allt í allt er þetta fínn ríkisrekinn skóli þó með aðeins of mikinn fókus á rannsóknarvinnu.  

Aftur að karatenu. En megin ástæða fyrir flutningi  mínum til DK var einmitt útaf karatenu. Karateð var nýdottið í mikla lægð heima á Íslandi og svo gott sem engin eftir til að æfa með né til að veita manni nægilega góða þjálfun. Ég, laus, liðugur og á besta aldri, sá mér leik og flutti þar sem ég gæti æft með hágæða þjálfara og fólki. Þetta var góður tímapunktur þar sem að Allan og félagar voru nýbúnir að stofna nýjan klúbb og stíl hér í Álaborg einungis tileinkaður karate sem keppnisgrein. Klúbburinn fékk nafnið sportskarate.dk. Eftirminnilegast frá fyrstu dögum stofnun klúbbsins er þegar að við fengum svæðissjónvarpið til okkar til að auglýsa opnun klúbbsins. Það voru teknar myndir og að sjálfsögðu tekin viðtöl við Allan og hina forsprakkana. Og til að sýna hversu mikla athygli klúbburinn hafði nú þegar fengið út fyrir landssteinanna var litla Íslendingnum skellt fyrir framan vélina í viðtal innan við viku eftir að hann flutti út og varla farinn að tala orð í dönsku. Þær 10 sekúndur og 5 orð sem voru sýndar tóku ansi mikinn tíma að taka upp þar sem að litli Íslendingurinn átti erfitt með að skilja og gera sig skiljanlegan. Engu að síður var maður afar stoltur af þeirri miklu frægð sem maður var strax búinn að fá á aðeins viku í nýju landi og tók viðtalið upp og sendi heim stoltur til fjölskyldunnar. Þau stóru viðbrögð sem ég fékk var einungis mikill hlátur.

Karatenu hafa fylgt ófá ferðalögin og ævintýrin. Maður er búinn að ferðast til allra heimshorna, stórra sem smárra, mis áhugaverða. Flestir hugsa þá: ,,Vá hvað hann er heppinn að vera búinn að ferðast svona mikið og sjá alla þessa mismunandi staði.“ Þetta hefur nú ekki alveg verið svo ljúft. Jú, ég er heppinn að hafa fengið að upplifa margt en þessi ferðalög eru ekki beint túrisaleg. Það sem ég hef séð mest af eru flugvellir, hótel og íþróttahallir. Hótelin hafa verið  misgóð. Allt frá því að vera hús við að hrinja með allt iðandi af lífi, og þá á ég ekki við fólk, til þess að vera 5 stjörnu Hilton hótel og sum jafnvel með strippstöðum í andyrinu. Skemmtilegustu ferðalögin fannst mér þó vera þegar við strákarnir í klúbbnum fórum í road-trip, bæði til Prag í Tékklandi og Berlínar í Þýskalandi. Troðfullir bílar þar sem allt iðar af testósteróni er skemmtun sem getur ekki klikkað. Fyrsta árið mitt í DK var farin æfingarferð til Kanaríeyjanna, danska- og íslenska landsliðið. Það var í gömlu góðu daganna þegar að íslenska landsliðið var í blóma og stefndi í að vera aldrei sterkara með þann mannskap sem við höfðum þá. Æfingaferðin var vel heppnuð í alla staði og var hún á stað sem heitir Club La Santa sem er lítið íþróttaþorp sem hefur allt. Eitt kvöldið á diskóteki staðarins braust út stríð á milli DK og Íslands. Það stríð fól í sér að bróka andstæðingin þannig að nærbuxurnar flugu af. Getið ímyndað ykkur hversu gott það hafi verið fyrir jólakúlurnar. Danir náðu að beita meiri herkænsku, enda hafa þeir her, og voru búnir að fara úr sínum nærbuxum þannig að þegar að íslendingarnir ætluðu að hefna sín gripu þeir í tómt, eða eigum við að segja meira kannski svoldið loðið. En eftir þá ferð er eins og að allir hafi gufað upp og hefur landsliðið ekki náð sömu hæðum eftir það.

Síðan má ekki gleyma ferðinni á heimsmeistaramótið í Japan nú síðast í nóvember. Ferð sem verður seint gleymt karatelega. 

Hápunktur hverrar ferðar hefur gjarnan verið lokakvöldið með tilheyrandi djammi. Ég og Ari eigum margar eftirminnilegar stundir sem verða besta geymdar hjá okkur en við höfum verið duglegir að passa upp á hvorn annan þó ég aðallega uppá Ara og þá er ég ekki að tala um eitthvað Brakeback Mountain dæmi.

Árangurinn hefur þó verið misjafn í gegnum árin og eru stóru titlarnir enn að láta bíða eftir sér. Það er svona þegar maður er enn að berjast við sinn stærsta og versta andstæðing, sjálfan sig. Ég hef þó vaxið gríðarlega mikið sem karatemaður og sem íþróttamaður almennt og það er mikið sem ég hef lært hér úti. 

Danir hafa ávallt verið þekktir fyrir að vera ákaflega lokuð þjóð sem erfitt er að tengjast vinaböndum og er það engin þjóðsaga. Ég fékk sjálfur að reyna þetta þau fimm ár sem ég hef búið hér. Eini náni vinurinn sem ég hef kynnst hér úti er Ari og þótt hann sé kannski orðinn svoldið danskur er hann nú meira íslenskur. Og ekki er það fyrir það að ég hafi ekki reynt að tengjast dönunum. Þeir vilja greinilega lítið við íslendinga hafa nema þá í fjarlægð. Þið megið þó ekki misskilja mig og halda að þeir séu kaldlyndir og leiðinlegur þjóðarflokkur. Þvert á móti eru þeir mjög vingjarnlegir en það þarf mikið til að þeir fari að bjóða þér heim í mat. Strákarnir í karatenu hafa reynst mér vel en flestir á öðrum stað í lífinu og lítil samleið önnur en karateð. Krakkarnir í skólanum hafa verið ívið miðsjafnir. Flestir besta fólk mjög vingjarnlegt og vill fyrir mann allt gera. Svo eru aðrir meiri eigin hagsmunaseggir. Það er kannski við sjálfan mig að sakast að ég náði ekki að tengjast sumum meir í skólanum. Öll mín kvöld og helgar fóru í tengt karatenu þannig að lítill tími gafst til að kíkja á barinn og fá sér einn öl. En Ari og fjölskylda hafa reynst mér vel minn tíma hér úti og hef ég ekki þurft á fleiri nánum vinum að halda. 

Ég hef einnig fengið fjölda vinaheimsókna frá vinum mínum heima  fyrir. Sú eftirminnilegasta mun vera án efa þegar að Jói vinur minn birtist fyrir utan heima hjá mér kl. 5 aðfaranótt sunnudags einn vordag án nokkurs fyrirvara. Þá ákvað hann bara að skella sér óvænt til köben, leigja bíl og keyra til Álaborgar til að koma mér á óvart. Eins gott að ég var heima þá nóttina. 

Kjarri og Bjöggi kíktu einnig til mín þar sem Bjöggi fékk spænsku veikina en lifði af og við neyddum oní okkur ógeðslega vodka hlaupköku. 

Mamma og stelpurnar kíkti einnig til mín eða í heil 3 skipti nú síðast þegar ég útskrifaðist. Maður sér það alltaf best á börnunum hvað tíminn hefur liðið og er það engin undantekning með Söru Dís. Þegar ég fyrst flutti út var hún lítil sæt 8 ára stelpa. Í dag er hún orðinn unglingur sem eyðir orðið miklum tíma fyrir framan spegilinn og í kringlunni og er farinn að hafa vit fyrir eldra fólkinu. Það sama er að segja um litlu frændbörnin, Viktoríu, Anton og Sigmar. Þau hafa vaxið og braggast ótrúlega á þessum 5 árum. Eins og maður sé búinn að missa tugi ára úr. Þórir og Helga búin að gifta sig og Erna María orðin stúdent.

Ástin, já ástin. Hvað sem það nú er þá held ég sé endanlega á þessu fimm ára tímabili búinn að átta mig á hvað alvöru ást er. Fyrst með því að missa hana og svo með því að finna hinu einu sönnu. Síðan er ekkert nema að njóta hvers einasta dags eins og enginn væri morgundagurinn. 

Þann 2. Ágúst held ég loksins heim á leið til draumaeyjunnar Íslands sem er hálfgerðar brunarústir í dag. Og með því líkur fimm ára ferðalagi mínu í Álaborg í Danmörku. Þó veit ég ekki hvað tekur við þar sem lítið er um vinnu og mikil óvissa ríkir. Þó mun maður alltaf hafa nóg fyrir stafni sérstaklega við að stofna sportkarate.is sem verður útibú Allan Busk héðan í DK. 

Á þessum fimm árum hefur maður vaxið og dafnað. Bæði sem einstaklingur og manneskja. Maður er orðinn fullvaxta karlmaður sem er tilbúinn fyrir lífið og allar þær áskoranir sem það hefur uppá að bjóða. Og ekki má gleyma; maður er orðinn verkfræðingur.  

Góðan og blessaðan daginn gott fólk. Nei ég er ekki dauður enn þótt að það mætti halda það útfrá þessu blessaða bloggi mínu. Ekki búinn að blogga í heila tvo mánuði.

Annars er margt og ekkert búið að gerast síðan síðast. Ber þó helst að nefna danska meistaramótið í mars sem að gekk svona upp og ofan. Í stuttu máli; 3. sæti í liðakeppni og tapaði naumlega bardaganum um 3. sætið í einstaklings.

Annars er nú lítið að frétta og kannski þess vegna sem að maður hefur ekkert verið sérlega duglegur við þessa iðju. Kannski helst að frétta að það er einhver lítil mús sem er farin að heyrast í á kvöldin með mis stórum, litlum og skemmtilegum hljóðum, en þó aðallega skemmtilegum.  

Síðan var vorfagnaður Boot Camp síðustu helgi og fórum við Marel menn fremstir í flokki að vanda. Vorum með glæsilegustu innkomuna í Hummer limma og klæddir út í anda Pulp Fiction. Ekki má gleyma ógleymanlegu reðurtáknunum sem er árleg hefð hjá okkur en að þessu sinni voru þau einstaklega vönduð þar sem að þau voru einnig háþróaðir flöskuupptakarar. Það fór þó allt vel fram og enginn sem að sofnaði fyrir forrétt að þessu sinni og lítið um morð- og limlestingahótanir.

Síðan í kvöld er árshátið karatefélaganna á hinum einstaklega skemmtilega mömmustað Players. Þar hefjast veisluhöld kl. 20 með borðhaldi fylgt á eftir með mömmudansleik í hæsta gæðaflokki. Það er mexíkóskt þema í kvöld og er ég búinn að vera að safna mottu alla vikuna en efast um að hún sé orðinn samþykkt. Ég hef allavega ekta mexíkóskan hatt mér til málsbóta.

Meira um það síðar.

 

Þá er maður enn og aftur orðinn veikur, eða ætti ég frekar að segja ekki enn orðinn hraustur síðan jól? Ég var veikur öll jólin með leiðinda flensu, hita og mikið kvef. Hélt á tíma að ég myndi sníta nebbann af.
Síðan þá hef ég verið eitthvað voða slappur og hóstandi og ekki náð upp almennilega fullu þreki. Eflaust bætir ekki íþróttaastminn úr skák þar.
Síðan á mánudaginn vaknaði ég raddlaus og hálf rænulaus. Þá loksins ákvað ég að panta tíma hjá lækninum sem ég ætlaði reyndar að vera löngu búinn að. En það er svo merkilegt með mína fjölskyldu að annar handleggurinn þyrfti helst að detta af áður en við förum til læknis.
Læknirinn sagði að ég væri með sýkingu í lungunum, eins konar væga lungnabólgu, og gaf mér einhverjar hestapillur sem ég á að taka í þrjá daga. Svo þegar ég tók pillur þá þurfti ég endilega að fá aukaverkanir sem lístu sér í haus- og vindverkjum. Það var allavega ágætt á þessum tímapunkti að búa einn.
Ég ræddi annað málefni við lækninn, eins konar sjálfgreiningu sem ég hafði framkvæmt á sjálfum mér. Þeir sem þekkja mig vita að ég á ákaflega erfitt með að þyngjast þótt ég borði í sífellu og er með ákaflega skrítin og viðkvæman maga. Ég fór meira að segja í test og prufur til læknisins í haust þar sem að ég kvartaði undan orkuleysi. Ekkert var að. Allt tipp topp.
Þá loksins fattaði ég það. Glútan- og mjólkuróþol. Ég þoli ekki mjólkurvörur né brauð. Þá er stutt í næstu klósettferð. Þetta er víst líka arfgengur sjúkdómur og mamma mín og systir eru með það sama.
Hvað er þá til ráða?
Einfaldlega hætta að borða allar vörur sem innihalda þessi efni. Hljómar voða einfalt en svo er langt í frá.
Það segir sig nokkurnveginn sjálft í hverju mjólk er. En með glútanið er allt annað mál. Glútan er nánast í öllu í dag: súkkulaði, brauð, sósur, súpur, hafrar, kökur, nammi og meira að segja súputeningum.
Það er víst lítið annað að gera en að sætta sig við orðin hlut segja bless við mjólkursúkkulaðið með núggatfyllingunni sem bráðnaði uppí manni og bjóða velkomna hrísmjólkina (aðeins 400 kr líterinn) og sérstaklega framleitt haframjölið (á aðeins rúmar 800 kr hálft kg).
Maður getur þó kannski glatt sig yfir því að maður geti bætt á sig fituprósenturnar fjórar. Aldrei að vita nema eftir nokkra mánuði að ég muni breytast í stóran feitan bangsa sem er gott að knúsa.
Endanleg niðurstaða um þessi óþol fæ ég í næstu viku og vonandi að það komi ekkert meira neikvætt úr þeim prófunum og þessi veikindu sé bara hversdagsleg flensa en ekki upphafið að einhverju stærra.

Já já ég veit að það hefur dregið aldeilis úr dugnaði mínum að blogga síðustu misseri. Það hefur einfaldlega vegna þess að hversu mikið ég hef verið heima fyrir og þið sem lesið þetta blogg hef ég einfaldlega talað við í eigin persónu. Nú er þó farið svo að ég er aftur kominn til DK og tel því vel við hæfi að skella smá færslu inn í tilefni þess.
Var í vörn á verkefni mínu á haustönn í gær og gekk allt að vonum. Reyndar var í þetta skiptið aðeins náð eða ekki náð þannig að stressið var óvenju lítið. Kennarinn var meira svo hrifinn að niðurstöðunum að hann spurði um leyfi til að fá að nota hluta úr skýrslunni sem kennsludæmi. Sagði að það væri í lagi og vona að ég verði ekki lögsóttur af Marel. Þeir voru hinsvegar ekkert alltof ánægðir með skýrsluna sem slíka. Fannst hún erfið að lesa og vanta inní hana hist og pist. Síðan fór Censorinn að setja útá enskuna í skýrslunni. Fannst það nú ansi skrítið þar sem að ég var með english snilling sem las þetta yfir fyrir mig.
Þessum áfanga er þó allavega lokið og núna tekur síðasti áfanginn við, sjálft lokaverkefnið. Veit þó ekki alveg hvernig ég eigi að byggja það upp þar sem að skólinn og svo Marel voru ósammála hvernig þeir vildu hafa þetta. En þetta kemur allt saman í ljós.
Ég kem svo aftur heim sunnudaginn 1. feb og pælingin var sú að vera hérna örlítið lengur til að æfa að vita. Þó hefur minna farið fyrir því og hefur þetta verið hálf þunnt eitthvað. Fáir á æfingu og fáar æfingar. Fæ aðeins tvær æfingar með Allan.
En maður þarf líka að nota einhvern tíma í að versla afmælisgjafir handa bróa sem á afmæli í dag og svo yndislegu kærustunni minni sem kom mér á óvart í gær á bóndadaginn. Vissi ekki einu sinni að hann hafi verið í gær.
Annars ætlaði ég líka að koma inná lætin sem hafa verið heima fyrir. En það er komið nóg af því. Það á bara að berja duglega á þessu liði.
Nóg að sinni. Peace out.

Nei ég er enn á lífi og í fullu fjöri. Því miður hefur bloggið fengið að sitja á hakanum síðasta mánuðinn en það hefur verið nóg annað að gera og um fátt að blogga. En ætli maður reyni ekki að taka sig saman á nýju ári og vera duglegri við þessa iðju, þ.e.a.s. ef einhver nennir að kíkja En ég er einnig búinn að aflæsa blogginu mínu á nýjan leik þar sem það hefur vakið litla hrifningu enda svo sem lítið leyndó að fela.

Ég kláraði og sendi skýrsluna mína fyrir verkefnið hjá Marel í gær (23. des) og var mikill léttir að klára það. Þó verð ég að viðurkenna að það eru ansi mörg ár síðan ég hef haft svona áhyggju- og stresslaus jól. Enda á þetta að vera svona, njóta þess að vera til.

Allavega ætla að halda áfram að njóta þess að vera til og reyna að bæta á mig einhverjum kílóum um jólin

Gleðilega hátíð öll sömul!!

Ég og Ari erum búnir að stofna nýtt blogg í tilefni ferðar okkar á heimsmeistaramótið í karate í Tokyo í Japan núna í nóvember. Slóðin er:

                                                  andriogaritiljapans.blogcentral.is

Þar munu þið getað fylgst með undirbúningi og ferðasögu okkar á skemmtilegan og vel myndskreyttan hátt.
Verið því endilega dugleg að kíkja þangað og láta skoðanir ykkar í ljós.

Opna Austurríska var núna síðustu helgi í Salzburg heimabæ Mozarts. Veit ekki fyrir hvað meira Austurríki er þekkt nema þá skíði.

Opna Austurríska var núna síðustu helgi í Salzburg heimabæ Mozarts. Veit ekki fyrir hvað meira Austurríki er þekkt nema þá skíði. Þetta var mjög strembin helgi og lítið annað gert en að hanga á keppnisstað og sofa á hótelinu. En við komum á hótelið að ganga 22 á föstudagskvöldið. Þá var leitað að smá gotti í gogginn og það eina sem fannst var Burger King. Og þið vitið nú hvað Burger King er í svakalegu uppáhaldi hjá mér.

Síðan var vaknað fyrir kl. 7 á laugardagsmorgun og haldið í keppnishöllina. Þar vorum við til að ganga 22 á laugardagskvöldið. Þá var reynt að finna sér eitthvað skárra að borða en Burger King og svo farið að sofa þar sem að við þurftum síðan aftur að vakna fyrir 7 á sunnudagsmorgun.

Ég og Ari náðum þó að túristast í 2 tíma á sunnudeginum í miðbæ Salzburger og fá okkur að borða. Síðan var haldið í rútu til Munhen þar sem við flugum til Köben og svo þaðan til Álaborgar. Var fyrst kominn heim til mín að ganga 12 á sunnudagskvöldið.
Þannig að fólk sem heldur að þetta séu bara einhverjar skemmtiferðir, skjátlast hraplega.

Ég keppti á laugardeginum um hádegið og gekk heldur illa. Maður er ekkert að ná að komast í gang á þessu ári og tapaði ég fyrsta bardaga á móti Króata sem að svo tapaði naumlega undanúrslitunum á móti samlanda sínum.

Ara gekk hinsvegar mun betur og gerði mjög vel á sunnudeginum. Hann vann Ítala í fyrsta bardaga en tapaði þó öðrum bardaga á móti mjög sterkum Portúgala.

Eiginlega það eina sem skar uppúr þessari ferð var hversu ótrúlega fólk var vingjarnlegt í garð gesta. Fólk heilsaði manni útá götu þegar það sá að maður var útlendingur og fólkið á hótelinu skutlaði manni bara á veitingastaði endurgjaldslaust. Síðan var sveitaumhverfið ekki verra en við vorum með geitur og rollur í bakgarðinum  á hótelinu. Gæti alveg hugsað mér að flytja þangað í allri kreppunni og stressinu.

Það hefur eflaust farið framhjá fáum að það ríkir kreppa, bæði heima sem og um allan heim og þá á ég ekki aðeins við fjármálakreppu. Það virðist einnig ríkja kreppa í karatenu þessa dagana. Hamborg um helgina er síðasta staðfesting þess.

Haldið var niður til Hamborgar á föstudeginum og er aðeins 4 tíma keyrsla þangað í bíl frá Álaborg. Því var þetta með styttri og þægilegri ferðalögum.

Ég get ekki sagt að mig langi mikið til að flytja til Hamborgar eftir heimsókn mína þangað, allavega ekki í miðbæinn í kringum hótelið þar sem við bjuggu. Á öllum götuhornum stóðu gleðikonur með sólahringsvaktir og voru þær ekki alltaf af réttu kyni. Þeirra á milli voru svo klámbúllurnar í röðum ásamt gleðihúsum. Og til að toppa það þá voru glæsilegir rónar hangandi á götunum, eða heldur liggjandi.

Frammistaðan á sjálfu mótinu var ekki mikið glæsilegri. Skeit á mig strax í fyrsta bardaga á móti þjóðverja skratta og tapaði 5-0. Því urðu bardagar mínir ekki fleiri. Það gekk lítið betur hjá Ara og hinum dönunum. Flestir töpuðu þeir í fyrsta bardaga og sýndu litla tilburði. Þetta var þó mjög sterkt mót og má líta á þetta sem lítið HM og því góður undirbúningur undir HM sem koma skal í nóvember. Það mun þó vonandi ganga betur þar og heldur dýrt að fara alla leið til Tókyó fyrir skitnar 3 mínútur.

Það er búið að vera mikil depurð yfir karatenu bæði hjá mér persónulega og líka hérna í Álaborginni. Það virðist vanta metnað í fólk, samheldni og ánægju á æfingum. Það hafa aðeins verið 2 karateæfingar á viku sem mér finnst ekki vera nóg ásamt aukaæfingum eftir samkomulagi og yfirleitt á mjög óhentugrum tímum dags. Síðan þess á milli hefur maður reynt að æfa sjálfur. Mér finnst ég allavega ekki æfa nóg og finnst mér það nú eiginlega þjálfarans hlutverk að koma til manns og setja manni markmið og halda svolítið utan um mann. Það er eins og metnaðurinn hjá Allani hafi eitthvað minkað. Kannski hefur hann bara of mikið að gera eða er eitthvað búinn að missa móðinn. Ég er samt alls ekki að segja að hann sé lélegur þjálfari heldur vantar mér eitthvað meira sem mér finnst ég ekki getað fengið það hjá honum.

En maður verður bara að reyna að halda áfram og gera gott úr þeim verkefnum sem eru fyrir höndum. Þar er næst Austurríki eftir 2 vikur.

Þá er fyrsta móti vetrarins yfirstaðið. Þó ekki eins og ráð var gert fyrir.
Danska meistaramótið í liðakeppni var haldið í dag í Horsens, rétt sunnan við Árósar. Sportskarate tefldi fram tveimur karlaliðum, konuliði og svo öðru eins í juniorflokkum.
Dagurinn byrjaði ósköp venjulega og maður var að komast í rétta gírinn í upphitun eftir annars óvenju mikið stress eitthvað um morguninn. Þó var ég búinn að ná því mesta í burtu.
Síðan eftir upphitunina ætlaði ég að vera sniðugur og taka eitt púst af astmalyfinu sem ég nota eftir þörf við álagsastma sem ég fæ gjarnan í keppnum.
Það hefði ég þó betur látið ógert. Eftir um 10-15 mín fékk ég þessu heiftarlegu aukaverkanir sem lýstu sér í miklum skjálfta, jafnvel augnlokinn skulfu, svima, örum hjartslætti og andardrætti og sting fyrir hægra brjósti.
Þetta var nokkuð sem ég hef aldrei upplifað áður og talaði því við lækninn á staðnum eftir um 20 mín og ferskari loftinu seinna. Hann ráðlagði mér að fara samstundis á spítalann og láta athuga þetta. Því gerði ég það og varð að fara áður en ég náði nokkurn tímann náði að keppa.
Svo þegar á spítalann var komið gat læknirinn ekki fundið neitt óeðlilegt og allt var í eðlilegu horfi. NB! Rúmum klukkutíma seinna.
Eina ráðið sem hann gat gefið mér var að taka því rólega í dag og morgun og ef ég yrði ekki betra að tala aftur við lækni.
Það var þó bót í máli að þegar ég kom til baka á keppnisstaðinn þá fékk ég að vita að hitt liðið hefði gefið fyrsta bardagann, þann sem ég hefði átt að keppa og því hefði ég hvort eð er ekki keppt. En samt leiðinlegt að svona fór. Við töpuðum síðan hinum og duttum strax út.
Það er góð spurning hvað hefði getað gert þetta að verkum að ég fékk þessar aukaverkanir. Hef aldrei fengið svona áður og spurning hvort að þetta haldist í hendur með einhverju öðru, stressi eða orkudrykknum sem að ég var búinn að vera að drekka um morguninn. En hann var með guarana og ginsengi. 
Kannski er maður bara orðinn útkeyrður?

Loksins hefur maður tíma til að láta heyra smá í sér eftir annars annasamt og viðburðaríkt sumar. Maður er kominn aftur í Álaborgina eftir vel heppnaða og skemmtilega helgarferð til Edinburgar. Ég og Karen kíktum þar á Kjarra og Sarah. En þau eru flutt þangað í ár meðan þau stunda og klára nám þar.



Edinburg er mikil menningarborg og gríðarleg saga sem býr að baki; konungar, hallir, stríð og styrjaldir eru meðal hinna mörgu sögulegu viðburða. Við kíktum meðal annars á kastala Edinburgar sem er risastór kastali byggður á fjalli (sjá mynd). Kannski það minnistæðast frá þeirri heimsókn var að á hverjum degi kl. 13 er skotið úr fallbyssu af kastalinum. Þó ekki úr gamalli heldur nokkuð nútímalegri og aðeins með púðurskotum. Það var þó nóg til að fólk kipptist við og fékk vægt taugaáfall þar sem mikill hlátur fylgdi í kjölfarið.



Við kíktum einnig á fjölda minnismerkja til heiðurs rithöfundum og öðru merku fólki og svo þjóðminjarsafn skota. Það var ögn stærra en þjóðminjarsafn íslendinga og oftar opið, reyndar opið. Þar var saga skotlands rakin í máli á myndum á ansi áhrifaríkan hátt. Maður hefði getað eytt góðri helgi þar en við hlupum þó aðeins inn á klukkutíma.
Það vantaði heldur ekki búðirnar, veitingarstaðina og að frátöldum ógleymanlegu pöbbunum sem voru á hverju horni. Ég og Kjarri kíktum einmitt á einn þeirra á laugardaginn til að fylgjast með viðureign okkar manna, Man Utd og Liverpool. Hann fór ekki alveg eins og ég hefði viljað en Kjarri var þó mjög sáttur með sína menn eftir mikil álög síðari ára. Þetta var þó mjög skemmtilegur dagur þar sem að maður var sötrandi á bjór frá hádegi og var í góðum gír í góða 12 tíma. Var þó ekki alveg nógu sáttur með Heineken kútinn sem við keyptum. Hann var þó drukkinn með góðu eða illu.

Karen hélt síðan heim á leið á sunnudagskvöldið en ég var eftir og fór til Álaborgar á mánudagsmorgun. Verð að viðurkenna að það er smá tómleiki eftir að maður kom aftur til DK. Enda búinn að eiga frábært sumar með frábærri manneskju sem að gefur lífi manns enn meiri tilgang og fyllir það hamingju og gleði. Þetta er þó aðeins tímabundið og verð ég meira með þeim sem að ég elska og þykir vænst um en undanfarin ár. Síðan hefur maður líka litlu systu hjá sér núna til að knúsa.



Myndir frá Edinburg eru til vinstri.

Það er víst löngu kominn tími til að láta heyra eitthvað í sér eftir mikinn þrýsting undanfarið. Maður veit varla hvar eigi að byrja þar sem ansi margt hefur gerst síðan síðast. Ég og Karen erum búin að vera að bralla ansi margt og mikið í sumar. Farið í útileigur, stundað útivist, fórum á fiskidaginn mikla, kíktum í Ásbyrgi á þá gríðarlegu náttúruundur að ógleymdu hálfu maraþoninu í gær á menningarnótt. Verð nú að viðurkenna að maður finnur smá fyrir því í dag en annars er maður kominn í ágætisform eftir allt Boot Campið í sumar. T.a.m. er maður búinn að bæta á sig kílóum en samt haldið sömu lágu fituprósentunni, ef ekki lægri. Mældist 4.7% prósent í síðustu viku. Kannski fullt lágt.

Annars er sumarið að verða búið og farið að styttast í veturinn og að karatetímabilið byrji. Svo ekki sé minnst á HM í Japan í nóvember sem verður án efa hápunkturinn.

En ætla að láta þetta nægja í bili. Skelli inn myndum við tækifæri.

 

Bloggið er búið að vera í hálfgerði lægð enda er sumar og allt annað búið að vera að gera en að blogga. Þið eflaust líka búin að hafa allt annað að gera en að lesa eitthvað hálfómerkilegt og tilgangslaust blogg.

Annars er allt gott að frétta og ber þar hæst að nefna styrkurinn sem að ég var að fá fyrir helgi. Náði að gera samning við fæðurbótaframleiðandan Sci-MX. En þeir sem að ekki þekkja til þá eru allar upplýsingar að finna á www.sci-mx.is . Nánari smáatriði samningsins get ég ekki rætt þar sem að ég er bundinn trúnaði og búinn að afsala mér svo gott sem öllu ef að ég brýt hann. Við getum bara orðað það þannig að ég þarf líklegast aldrei aftur að standa sjálfur kostnað af fæðurbótarefnum. Í staðinn fá þeir að nota dýru ímynd mína í auglýsingar, bæklinga og plakköt. Þ.e.a.s. ef að æðstu strumparnir í höfuðstöðvunum erlendis samþykkja myndir af mér. Þeir þurfa víst að samþykkja allt.

Þótt að maður verði kannski ekki ríkur af þessu þá er þetta allavega byrjunin og í þokkabót fær maður kannski smá frægð með smá heppni.

Það verður eitthvað rólegt um helgina, þessa stærstu helgi ársins. Enda oft alveg ágætt að vera heima hjá sér í öllu þessu brjálaði. Maður fer samt í smá vitleysu annað kvöld með strákunum og þar verður Kjarri fremstur í flokki. Það klikkar aldrei þegar hann er annars vegar þótt stundum stendur gamanið aðeins styttra yfir en ráð var gert fyrir.

Nánar um það allt saman eftir helgi.

Þá er maður mættur á klakann og búinn að vera í tæpa viku. Búið að vera á nógu að taka eftir að ég kom heim. Afmælisdjamm með kjarra sama dag og ég kom. En kallinn orðinn 24 ára. Síðan byrjaði maður að vinna strax á mánudeginum. Hefði svo sem alveg verið til í viku frí, eða svo, áður en ég byrjaði að vinna. Bara erfitt þar sem að það er svo langt liðið fram á sumar þegar maður loksins kemur heim. Maður reynir kannski að fara til sólarlanda í lok sumar í smá sól og afslöppun. Flatmaga á ströndinni og þurfa ekki að hugsa um neitt annað nema að verða brúnn og sætur. Annars er fín vinnuaðstaða sem ég fékk hér í Marel, eigið skriftborð með tölvu og öllu tilheyrandi. Síðan er nú ekki stór pressa og ekki ætlast til mikils af manni. Þannig að maður gengur mest megnis um og þykist vera gáfaður.

Þá að máli málanna. Um helgina gengum ég og Karen ásamt fríðu förunauti, þótt gamalt hafi verið, Fimmvörðuhálsinn. Get ekki annað sagt en að það hafi verið stór upplifun og hefðum við ekki getað verið heppnari með veður alla helgina og er brenndur háls merki um það. Við fórum þetta á tæpum 9 tímum og tókum þetta bara í rólegheitum. En þau fljótustu, sem voru eitthvað að flýta sér, fóru þetta á 7 tímum.

Maður fann smá í skrokknum daginn eftir enda óvanur svo langri göngu um hálendið. Skýring á hluta þreytunnar er kannski að finna í helv pakki sem að var á tjaldsvæðinu á föstudagsnótt. Það var eitthvað pakk af krökkum (17-20) sem voru með fyllirí og ólæti alla nóttina. Voru í fótbolta sem var að fara í tjaldið, blasta bílgræjur 3 um nóttina og svo mætti lengi telja. Verðirnir voru ekki mikið að gera þannig að það þýddi lítið að tala við þá. Þannig að maður náði kannski 3 tímum þar sem að maður þurfti að vakna 7.30 um morguninn og pakkið enn vakandi. Manni langaði ansi mikið að taka í þetta pakk og sparka því heim til sín á sveitabýlið sem þau komu frá.

Myndir frá ferðinni sem lýsa best þessari gríðarlegri náttúru, er að finna hér til vinstri undir myndir.

 

Nei, bloggið er enn á lífi gott fólk. Bara búið að vera brjálað að gera og bloggið búið að mæta afgangi.

Núna eru flest próf búinn. Allt nema eitt leiðindar endurtökupróf með jólasveinunum tveimur (sjá fyrri færslu).

Vörn á verkefninu var núna á föstudaginn og gekk bara vel miðað við væntingar. Við vorum orðnir ansi áhyggjufullir kvöldið áður þar sem að okkur varð ljóst að skýrslan er langt frá því að vera góð og erfitt að fá samhengi í heildina. En í prófinu sjálfu náðum við að bjarga eigin skinni með að standa okkur vel þar og geta svarað öllum spurningum. Við áttum fyrst að fá 4 (nálægt falli á dönskum kvarða) en hækkuðum okkur uppí 7 (þriðja hæðsta einkunn) með góðri frammistöðu. Þannig að við gátum ekki verið að annað en sáttir.

Það styttist síðan í heimkomu. Lendi á klakanum núna á laugardaginn um miðjan dag. En það er nóg að gera þangað til og er ég ánægður með að hafa pantað miða viku seinna. Ég er eftir að skila gömlu íbúðinni af mér, fara í endurtökupróf, læknastússast, reyna að selja þvottavélina mína (gengur hálf illa) og versla fatnað fyrir sumarið þar sem það er ekki kaupandi heima vegna mikillar verðbólgu og kreppuástands. Síðan má ekki gleyma að Ari útskrifast á föstudaginn og verður loksins löglegur verkfræðingur og verður heljarinnar veisla í tilefni þess. Gæti vel hugsað mér að vera að klára núna.

Síðan var ég að slasa mig pínu í gær í bandý með Allan og félögum. Var að hlaupa á eftir Allan og vildi ekki betur til en svo að ég stíg á fótinn á honum og misstíg mig svona svakalega. Hef sjaldan fundið jafn mikinn sársauka. En fóturinn slapp betur en leit út fyrir að vera. Lítið um bólgu en þó mjög aumur og get ekki beit honum að fullu. Þó ekkert slitið eða brotið. Alltaf jafn heppinn.

En annars sjáumst við hress og spræk á klakanum í sumarblíðunni (vonandi) næstu helgi.

Þá var maður í fyrsta prófinu á þessari önn núna í morgun. Get ekki sagt að það hafi gengið eftir vonum þar sem að ég var felldur.
Þetta var munnlegt próf í fagi sem er um allt og ekkert og eiginlega tilgangslaust og tímaeyðsla. En engu að síður þá var ég búinn að undibúa mig ágætlega undir þetta próf. Allavega í samræmi við eðli þess og það sem að við höfum haft í tíma.
En það er margt sem er ábótavant við þennan kúrsus og á aðallega kennarinn.
Fyrir það fyrsta var enginn ákveðinn leslisti og gat hann ekki svarað neinu um það heldur sagði bara að það stæði allt á glærunum, sem það gerir svo ekki.
Svo fyrir það annað þá hagar hann sér algjörlega sem smákrakki ef að það er einhver sem þorir að gagnrýna hann og lætur það bitna á viðkomandi í prófinu.
Í prófinu í dag þá var ég og félagi minn í 30 mín inni en prófin má max vera 15 mín. Það byrjaði vel hjá mér og ég gat svarað öllu því sem að við vorum búnir að læra í kúrsinum. Þá byrjaði stuðið.
Hann byrjaði að fara í minstu smáatriði með einstöku efni sem að hann hefur aldrei talað um eða farið í og ekkert lesefni þess til stuðnings.
Hann sagði að ég hafi svarað mjög óöruggt og hann vildi gera mér þann greiða að láta mig koma aftur svo að ég gæti nú lært mun meira. Víí ...æðislegt.
Þannig að ég og félagi minn vorum báðir felldir og vorum teknir í 30 mín aftökur á meðan hinn hópurinn rann í gegn á 15 mín.
En það var bara byrjunin.
Félagi minn vildi fá að vera inní hjá hinum í prófinu og fylgjast með og sagði að það væri til að geta undirbúið sig betur undir endurtökuprófið og að það má samkvæmt reglunum.
Hann var mjög kurteis og sagði að það væri einungis ef allir aðilar væru samþykkir því.
Áður en að hann náði að klára orðið var kennarinn rokinn til deildarstjórann eins og lítill strákur að toga í pilsufatið hjá móður sinni og sagði að prófið myndi þá stoppa hér.
Þá spurði félagi minn hann hvort að hann gæti þá ekki bara sagt sér hvað það væri sem að hann þyrfti að bæta fyrir endurtökuprófið.
Samtalið var nokkurnveginn svona:
Hann svaraði þá bara kalt; "bara allt".
Félagi minn spurði þá hvað hann ætti að lesa: "Bara allt".
"Allt hvað? við erum ekki með neitt ákveðið lesefni"
"Allar glærurnar. Þú áttir bara að vera í öllum tímunum"
"Ég vildi bara lesa það betur heima"
"Þú verður bara að vera í tímunum"
"Er sem sagt allt sem er sagt í tímunum námsefnið?"
"Ég get haft það námsefni sem að ég vill"

Þetta er gjörsamlega útúr kú hvernig kennari getur hagað sér og verður skrifuð löng formleg kvörtun. Það er víst ekki í fyrsta skiptið með hann.
Gallinn við munnlegt próf að það er alltaf bara orð á móti orði og ekki hægt að sýna fram á neitt eins og í skriflegu prófi.

Jæja nóg í bili. Varð bara að ausa úr skál reiðinnar meðan ég er enn rjúkandi.